Laura Klinkenberg

 

MET DOEKEN OM ONS HEEN EN ZAND IN ONZE OGEN

 

Samen met Eva, Ilona, Mette, Yunie en Lauritz vertrek ik nog voor de zon opkomt, met volle maan vanuit Amsterdam naar Las Palmas. Mijn zomerse zijde kleding stuk voor stuk opgerold, gevuld in de cagon. Met onze gerepeteerde nummers ‘Silk’ van Rare Storm en ‘Clandestino’ van Manu Chao op zak en ieder met zijn unieke creativiteit zijn we goed bepakt. Ik ben blij dat we voor vertrek meerdere ontmoetingen hebben gehad, we zijn al goed op elkaar afgestemd. Met onze verschillende nationaliteiten schetsen we een eerlijk beeld van het samengestelde Nederland.

Zes deelnemers per groep van zeven landen in totaal opgestapeld in diverse stapelbedden van drie verdiepingen in hostel Columbus. Vanaf de tweede verdieping kan ik goed zien wie er al wakker is. Als degene boven mij ontwaakt voel ik het schudden. Ik vind het waardevol om ook hier een veilig nest te hebben waar ik me aan het eind van de dag in terug kan trekken en mijn ervaringen kan verwerken.

Zoveel mensen om me toe te verhouden, dat is het meest leerzaam voor mij. Zoveel verschillen, maar ook zoveel wat we gemeen hebben. Deze zes dagen leren we elkaar kennen door de activiteiten die we doen, de geïmproviseerde muziek die we maken en het ritme wat we samen volgen. We delen de plek, de tijd en onze aandacht.

Op de culturele avond vragen we ieder zijn schoen achter te laten op het dakterras. We vullen ze met pepernoten en gouden chocolademunten. Terwijl we intiem op een klein scherm beelden van onze stad en eigen werk laten zien serveren we warme chocomel, opgestapelde stroopwafels om te delen, een landschap van blokjes kaas en plakjes gedroogde zeewier.

In de ‘woestijn’ van Gran Canaria snijd ik het brood met de draagtouw van de gitaar. We geven het eten door in de kring in het zand op grote vulkanische stenen. Met doeken om ons heen en zand in onze ogen geniet ik van ons samen zijn.

By Laura Klinkenberg, age 25, from Amsterdam, the Netherlands

.